Περί ποιότητας και αρχών

Ο δήμος Αγρινίου επιμένει να μην θέλει να τοποθετηθεί για το θέμα της ενοικιάσης της αίθουσας του μουσικού σχολείου Αγρινίου σε ιδιωτική σχολή, παρά το ντόρο που έχει δημιουργηθεί γύρω από το θέμα.

Ένα από τα αντεπιχειρήματα που υπάρχουν είναι ότι η ιδιωτική σχολή πρόκειται να ανεβάσει Τσαϊκόφκσι, επομένως πρόκειται για κάτι ποιοτικό, άρα δεν χάλασε ο κόσμος. Το ζήτημα εδώ που προκύπτει είναι ποιος κρίνει την ποιότητα μιας παράστασης που πρόκειται να ανέβει; Αν ο Τσαϊκόφκσι είναι ποιοτικός, ο Τσιτσάνης είναι; Φτάνει ο Τσαϊκόφσκι για να είναι μια παράσταση ποιοτική; Γιατί και ο Βασίλιεφ επιχείρησε να ανεβάσει τη Μήδεια του Ευρυπίδη πριν μερικά καλοκαίρια στην Επίδαυρο και τον πήραν με τις πέτρες έτσι όπως το παρουσίασε το έργο. Όσοι πάντως εμπιστεύεστε τους φωστήρες του δήμου Αγρινίου για το αισθητικό τους κριτήριο και το γούστο τους, φαντάζομαι θα θεωρείτε το Αγρίνιο την ομορφότερη πόλη του κόσμου…

Το πολιτικό ζήτημα περί “ιδιωτών” δεν το θίγω, γιατί απλά η δημοτική αρχή Αγρινίου το κρίνει κατά το δοκούν. Την διαχείριση των απορριμμάτων ετοιμάζεται να τη δώσει σε έναν εκ των Μπόμπολα, Κόκκαλη, Περιστέρη, η ΔΕΥΑ όμως δεν θέλει να ιδιωτικοποιηθεί… Για μια σχολική αίθουσα, πάλι, λέει ναι… Δεν βγάζεις άκρη με τις αρχές και τις αξίες της…