Το Αγρίνιο έξω από το σχεδιασμό της Ιόνιας Οδού, το Αγρίνιο πόλη χωρίς μουσείο, με τα περισσότερα διατηρητέα βιομηχανικά κτίριά του να κατεδαφίζονται ή να παραμένουν αναξιοποίητα μέχρι να καταπέσουν μόνα τους, το Αγρίνιο χωρίς δημαρχείο, αλλά με μια πανάκριβη μελέτη για δημαρχείο που δεν θα γίνει ποτέ, το Αγρίνιο με πανεπιστημιακά τμήματα “επί ξύλου κρεμάμενα”, το Αγρίνιο με το Παπαστράτειο Πάρκο του παρατημένο επί δεκαετίες και πληγωμένο από μία παράνομη ανάπλαση με τη βούλα του ΣτΕ, το Αγρίνιο με τα πολλά νερά και τα προβλήματα ύδρευσης, το Αγρίνιο με το παραγωγικό του ιστό σε κρίση πριν από την κρίση, το Αγρίνιο με την Τριχωνίδα να την κοιτάζει από μακρυά…
Το Αγρίνιο που κατάντησε να μην αξίζει ούτε δωρεά να του κάνεις. Δεν χωρούν πολλά σχόλια για την απώλεια της δωρεάς των Αφων Παναγόπολου. Απλώς η υπόθεση αυτή είναι το επιστέγασμα της κατάντιας της πόλης τις τελευταίες δεκαετίες. Μια παρακμιακή κατάσταση που εν πολλοίς συνεχίζεται και είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιστραφεί στο πλαίσιο της γενικότερης συγκυρίας στη χώρα. Μια κατάντια που έχει βέβαια πολλές αιτίες και πολλούς υπευθύνους. Κυρίως στο πολιτικό προσωπικό της περιοχής, σε βουλευτές, σε κόμματα, σε διαδοχικές κυβερνήσεις. Αλλά και στους κοινωνικούς φορείς. Τη βασικότερη όλων ευθύνη όμως έχουν η πολιτική ανυπαρξία του δήμου Αγρινίου και εκείνοι οι δήμαρχοι που ευαγγελίστηκαν ένα “Σύγχρονο Αγρίνιο” με “Νέους Ορίζοντες”, στο οποίο εν τέλει ούτε δωρεά δεν μπορείς να κάνεις. Και δεν είναι μόνο η δωρεά των Αφων Παναγόπουλου που “έκανε φτερά”. Πάρτε παράδειγμα, το τσιμεντένιο κτίριο των καπναποθηκών Παπαστράτου, που 14 χρόνια μετά τη δωρεά του παραμένει εν πολλοίς αναξιοποίητο…
