Περί τις 700.000 ευρώ δαπάνησαν οι δήμοι Αγρινίου και Μεσολογγίου το τελευταίο διάστημα για την εξόφληση υποχρεώσεων που προκύπτουν από δικαστικές αποφάσεις.
Ο δήμος Μεσολογγίου, επιχορηγήθηκε πρόσφατα με 500.000 ευρώ από το υπουργείο Εσωτερικών, μόλις στις αρχές Απριλίου προχώρησε στην αποδοχή με της χρηματοδότησης του Υπουργείου και μέσα σε λίγες ημέρες πρόλαβε να εξοφλήσει πάνω από 20 δικαστικές αποφάσεις και τις αντίστοιχες δικαστικές δαπάνες, που στην πλειονότητά τους αφορούσαν διαταγές πληρωμής που εκδόθηκαν από τα δικαστήρια στο διάστημα λίγο πριν τις δημοτικές εκλογές του 2019 μέχρι το περασμένο φθινόπωρο. Η υπόθεση αυτή είχε προκαλέσει πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ της πρώην και νυν δημοτικής αρχής Μεσολογγίου και τον Κώστα Λύρο και τους συνεργάτες τους να κατηγορούν το Νίκο Καραπάνο για τα πεπραγμένα του στα οικονομικά του δήμου Μεσολογγίου.
Ο δήμος Αγρινίου με τη σειρά του επιχορηγήθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών με 200.000 ευρώ. Ποσό που τις προηγούμενες μέρες δαπανήθηκε σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν για να εξοφληθούν δικαστικές αποφάσεις για εργασίες που έγιναν από ιδιοκτήτες μηχανημάτων έργου την περίοδο 2013-2014 στο δήμο Αγρινίου. Πρόκειται για τη γνωστή υπόθεση των «μηχανηματάδων» που είχε προκαλέσει τα προηγούμενα χρόνια σφοδρότατη αντιπαράθεση μεταξύ της δημοτικής αρχής Παπαναστασίου και των στελεχών της απελθούσας δημοτικής αρχής Μοσχολίου με τις αιτιάσεις να περιστρέφονται κυρίως στο γεγονός ότι εκτελούνταν εργασίες για λογαριασμό του δήμου Αγρινίου κατόπιν προφορικών εντολών. Μάλιστα είναι αξιοσημείωτο ότι οι εν λόγω δαπάνες για την εξόφληση των δικαστικών αποφάσεων ανέβηκαν στη «Διαύγεια» με την υποσημείωση στο τίτλο πως πρόκειται για εργασίες «κατόπιν προφορικών αναθέσεων του αντιδημάρχου Βλ. Σφυρή». Το ποσό που δαπανήθηκε για τις αποφάσεις αυτές ανέρχεται στις 185.000 ευρώ.
Και να ήταν μόνο στο Αγρίνιο και στο Μεσολόγγι η ιστορία αυτή… Και στο δήμο Ξηρομέρου και σε πολλούς άλλους δήμους ανά τη χώρα οι νυν με τους πρώην αντιπαρατίθενται για συμβάσεις και προμήθειες του παρελθόντος. Οι υποθέσεις αυτές και οι αιτιάσεις των εργοληπτών σε μεγάλο βαθμό δικαιώνονται στα δικαστήρια και στο τέλος έρχεται ο λογαριασμός. Ένα λογαριασμό που συνήθως τον πληρώνει το Υπουργείο με επιχορηγήσεις σαν και αυτές και όχι κάποιος από τους επόμενους των δημαρχιακών θώκων μέσα από κάποιο οικονομικό τρυκ… Ο λογαριασμός βέβαια ούτως ή άλλως θα κατέληξε στο φορολογούμενο. Γι’ αυτό λοιπόν επειδή είναι μαθηματικά βέβαιο ότι και οι επόμενοι που θα βρεθούν στους δημαρχιακού θώκους θα θελήσουν να παίξουν το «παιχνίδι» της… κάθαρσης καλό θα είναι να ξέρουν πως έχει κουράσει αυτό το «παιχνίδι». Ας μην το ξαναπαίξουν λοιπόν. Τουλάχιστον αν δεν έχουν στοιχεία να το πάνε… μέχρι τέλους… Γιατί, το πως γίνεται οι «μηχανηματάδες» να δικαιώνονται στα δικαστήρια, τη στιγμή μάλιστα που οι νομικές υπηρεσίες των δήμων συνηγορούν στη μη πληρωμή τέτοιων εργασιών και στην προσφυγή και σε δεύτερο βαθμό κατά των αποφάσεων, παραμένει μια μεγάλη απορία.
