Αλήθεια, πόσοι γονείς σε αυτήν τη χώρα δίνουν το σωστό παράδειγμα της ευθυκρισίας;
Κάποια στιγµή το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά µε τον σχολικό εκφοβισµό που βιώνουν στις τάξεις οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Και δεν αναφέροµαι µόνο στην επιθετική συµπεριφορά των µαθητών τους αλλά και στη σκαιή συµπεριφορά των… µυγιάγγιχτων γονέων, οι οποίοι πολλές φορές και για ψύλλου πήδηµα «κρεµάνε στα µανταλάκια» τους ανθρώπους που µαθαίνουν γράµµατα στα παιδιά τους. Το κακό στα σχολεία, κυρίως σε γυµνάσια και λύκεια, έχει παραγίνει.
Φταίνε τα παιδιά που κάνουν ό,τι γουστάρουν στις τάξεις, επιδεικνύοντας θρασύτατη ασέβεια προς τους καθηγητές; Μάλλον όχι. Σίγουρα πάντως οι καθηγητές είναι τα θύµατα, που πληρώνουν τις περισσότερες φορές το µάρµαρο µιας ανεύθυνης οικογένειας, που δεν είναι σε θέση να µεγαλώσει παιδιά µε αρχές, αξίες και όρια. Ο πρώτος πυρήνας ορθής διαπαιδαγώγησης είναι οι γονείς, η µητέρα και ο πατέρας, οι οποίοι στη σύγχρονη εποχή -κακά τα ψέµατα- δεν κουβαλάνε τίποτε από την παραδοσιακή συµπεριφορά των δικών τους γεννητόρων.
Στη νέα κοινωνική πραγµατικότητα έχουµε «παιδιά που µεγαλώνουν τους γονείς τους», ενώ θα έπρεπε να συµβαίνει το ακριβώς αντίθετο, και γονείς που νοµίζουν ότι θα κάνουν το χρέος τους απέναντι στα παρατηµένα και ακαθοδήγητα παιδιά τους µε το να κουνάνε το δάχτυλο στους καθηγητές και στους δασκάλους, επειδή το «αγρίµι» τους πήρε κακό βαθµό ή αποβολή ή δέχθηκε παρατήρηση στην τάξη. Και µε φόντο όλα τα παραπάνω, έχει γίνει µόδα να συζητάµε πώς θα ρίξουµε και άλλους παιδοψυχολόγους στα σχολεία, λες και το πρόβληµα το έχουν τα παιδιά και όχι οι γονείς τους, που πρωτίστως κοιτάνε την πάρτη τους, κάνοντας µε περισσή ωραιοπάθεια µεγαλύτερη χρήση των µέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία υποτίθεται ότι συµβάλλουν στην επιθετική συµπεριφορά των µαθητών.
Αλήθεια, πόσοι γονείς σε αυτήν τη χώρα δίνουν το σωστό παράδειγµα της ευθυκρισίας; Πόσοι λένε πως είναι κακό να βρίζουµε, να µουντζώνουµε, να φτύνουµε, να κοροϊδεύουµε, να αντιµιλάµε στους µεγαλύτερους, να σηκώνουµε χέρι, να µη σεβόµαστε, να καταριόµαστε, να µη βοηθάµε τον αδύναµο, να προσβάλλουµε, να εκδικούµαστε, να ζηλεύουµε, πως είναι κακό να µη µοιραζόµαστε και να µη δίνουµε…
Όλα αυτά και πολλά ακόµη έχουν πάει περίπατο εδώ και χρόνια, στο πλαίσιο µιας στρεβλής θεωρίας, την οποία προπαγανδίζουν και ψυχολόγοι της κακιάς ώρας ισχυριζόµενοι ότι «δεν είναι ορθό να λέµε “µη” στα παιδιά». Και κάπως έτσι, φτάνουµε στο σηµείο τα παιδιά να µην ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος, το θετικό από το αρνητικό, το ανάποδο από το ορθό, το παράλογο από το λογικό, το επικίνδυνο από το ασφαλές. Και στην τελική, τη δυστυχία από την ευτυχία ή την αρετή από την κακία.
πηγή: iapogevmatini.gr Γιώργος Κατσίγιαννης
Διαβάστε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από το Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία, ακολουθώντας το agrinioculture.gr στο GoogleNews
