Η σκηνή στη Βουλή είχε ενδιαφέρον όχι μόνο για την ένταση, αλλά γιατί αποκάλυψε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: τη μόνιμη δυσκολία κυβερνητικών στελεχών να εξηγήσουν γιατί άλλα έλεγαν ως αντιπολίτευση και άλλα εφαρμόζουν όταν βρεθούν στην εξουσία.
Ο Παύλος Πολάκης επέλεξε να στριμώξει τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη ακριβώς σε αυτό το σημείο. Όχι θεωρητικά, αλλά με το ίδιο του το παρελθόν. Με εκείνη την ανάρτηση του 2019, όταν η βενζίνη ήταν στο 1,45 ευρώ και ο σημερινός υπουργός κατήγγελλε ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που πληρώνει ο πολίτης πηγαίνει σε φόρους. Τότε, η Νέα Δημοκρατία επένδυε πολιτικά στην οργή της κοινωνίας για την ακρίβεια στα καύσιμα. Σήμερα, με τη βενζίνη πάνω από τα 2 ευρώ, η ίδια κυβέρνηση όχι μόνο δεν μειώνει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης, αλλά εμφανίζεται και έτοιμη να δώσει μαθήματα αριθμητικής σε όσους θυμίζουν τι έλεγε η ίδια.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ουσία της πολιτικής αμηχανίας του Κυρανάκη. Επιχείρησε να απαντήσει λέγοντας ότι δεν έχει αλλάξει άποψη. Μόνο που αυτό δεν τον σώζει πολιτικά• αντιθέτως τον εκθέτει ακόμα περισσότερο. Γιατί αν πράγματι εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης πρέπει να μειωθεί, τότε βρίσκεται εκτός κυβερνητικής γραμμής. Αν πάλι έχει αποδεχθεί την επιλογή της κυβέρνησης να μην τον μειώσει, τότε προφανώς έχει αλλάξει άποψη, όσο κι αν δεν θέλει να το παραδεχθεί. Και στις δύο περιπτώσεις, η εικόνα δεν είναι καλή.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι επέλεξε να μεταφέρει τη συζήτηση από την πολιτική στην αριθμητική. Αντί να εξηγήσει γιατί η κυβέρνηση επιμένει να κρατά αμετάβλητο έναν τόσο βαρύ φόρο σε μια περίοδο ασφυκτικής ακρίβειας, άρχισε να μιλά για ποσοστά, αποδείξεις και «μαθηματικά Λυκείου». Πρόκειται για την κλασική μέθοδο πολιτικής διαφυγής: όταν δεν μπορείς να απαντήσεις επί της ουσίας, αλλάζεις το πεδίο της συζήτησης. Όμως ο πολίτης δεν ζει με ποσοστά. Ζει με το τελικό ποσό που πληρώνει στην αντλία.
Και εκεί καταρρέει όλη η επιχειρηματολογία. Διότι μπορεί ο Κυρανάκης να λέει ότι το 2019 οι φόροι αντιστοιχούσαν στο 67% της τιμής και σήμερα στο 55% ή 56%, όμως αυτό δεν ανακουφίζει κανέναν. Η κοινωνία δεν βάζει ποσοστά στο ρεζερβουάρ. Βάζει ευρώ. Και σήμερα πληρώνει περισσότερα. Πολύ περισσότερα. Άρα η κυβέρνηση δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από λογιστικά τεχνάσματα όταν το αποτέλεσμα στην καθημερινότητα είναι ότι το κόστος μετακίνησης παραμένει δυσβάσταχτο.
Με άλλα λόγια, ο Κυρανάκης προσπάθησε να πει ότι, επειδή η αναλογία φόρων επί της τελικής τιμής είναι μικρότερη, άρα η εικόνα είναι καλύτερη. Αυτό όμως είναι πολιτικά αστείο. Γιατί όταν η συνολική τιμή έχει εκτοξευθεί, η συζήτηση δεν είναι αν το ποσοστό του φόρου επί της τελικής τιμής μειώθηκε, αλλά γιατί η κυβέρνηση δεν αγγίζει ένα τόσο κρίσιμο φορολογικό εργαλείο για να δώσει πραγματική ανάσα. Και εκεί ο σημερινός υπουργός συγκρούεται με τον παλιό αντιπολιτευτή εαυτό του.
Η ατάκα για τα «μαθηματικά» μάλλον γύρισε μπούμερανγκ. Γιατί τελικά δεν ήταν ο Πολάκης που έδειξε αδυναμία στους υπολογισμούς. Ήταν ο Κυρανάκης που μπέρδεψε τα μαθηματικά της αντλίας με τα μαθηματικά της προπαγάνδας. Άλλο το ποσοστό και άλλο η πραγματική επιβάρυνση. Άλλο η αριθμητική παρουσίαση και άλλο η πολιτική αλήθεια. Και η πολιτική αλήθεια είναι πως η Νέα Δημοκρατία, όταν ήταν απέναντι, ζητούσε αυτό που τώρα δεν τολμά να εφαρμόσει.
Γι’ αυτό και η παρέμβαση του Νίκου Παππά περί «νεόκοπων μαθηματικών» δεν ήταν απλώς ένα κομματικό σχόλιο. Ήταν εύστοχη περιγραφή της κυβερνητικής προσπάθειας να βαφτίσει τη σταθερή φορολογική επιβάρυνση περίπου ως… βελτίωση. Ακόμα πιο αμήχανο για το κυβερνητικό στρατόπεδο ήταν το σχόλιο από την πλευρά της Ελληνικής Λύσης, ότι ο Κυρανάκης μοιάζει να βρίσκεται εκτός γραμμής, ακριβώς επειδή επιμένει ρητορικά στη μείωση του ΕΦΚ.
Στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα για τον Κυρανάκη δεν είναι ο Πολάκης, ούτε οι ειρωνείες, ούτε οι βαθμοί του Λυκείου. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει καταγεγραμμένη η παλιά του θέση και υπάρχει μπροστά στα μάτια όλων η σημερινή κυβερνητική πράξη. Και ανάμεσα στα δύο υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό κενό, που δεν γεφυρώνεται ούτε με εξυπνάδες ούτε με αποδείξεις από πρατήρια. Γιατί στην πολιτική, το πιο σκληρό μάθημα δεν είναι η διαίρεση και τα ποσοστά. Είναι η συνέπεια. Και εκεί ο Κυρανάκης έμεινε μετεξεταστέος.
πηγή : newpost.gr
Διαβάστε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από το Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία, ακολουθώντας το agrinioculture.gr στο GoogleNews
