Το να διάγει κάποιος πολυτελή βίο σε αυτήν τη χώρα, δεν σηµαίνει ότι είναι απατεώνας και κυρίως τεµπέλης. Υπάρχουν χιλιάδες συµπολίτες µας που έχουν επιλέξει να δουλεύουν από το πρωί µέχρι το βράδυ για να βγάζουν µε τον -ιδρώτα τους- περισσότερα χρήµατα απ’ όσα ένας άνθρωπος που προτιµά να βιοπορίζεται µε τις απολαβές του οκτάωρου στην εργασία του.
Τι σηµαίνει αυτό; Πως εκείνος που ξεπατώνεται στη δουλειά για να αυξήσει τα εισοδήµατά του, δουλεύοντας όλη µέρα επειδή έτσι του γουστάρει ή γιατί είναι στη φιλοσοφία του να κερδίζει περισσότερα δουλεύοντας παραπάνω, έχει κάθε δικαίωµα να απολαµβάνει στο τέλος τον κόπο των προσπαθειών του. Και τα λεφτά που βγάζει να τα κάνει ό,τι θέλει. Συνήθως το κράτος, ακόµα και σήµερα, αυτούς που δουλεύουν περισσότερο τους φορολογεί αµείλικτα σε σχέση µε τις υπόλοιπες κατηγορίες εργαζοµένων.
Κάνω αυτή την επισήµανση επειδή τις τελευταίες ηµέρες έχουν βγει οι εκπρόσωποι του Αλέξη Τσίπρα από την ΕΛΑΣ, δίνοντας ρεσιτάλ γενικόλογης µπουρδολογίας στην προσπάθειά τους να παραπλανήσουν τον κόσµο ότι η λύση για την ενίσχυση του εισοδήµατος των λαϊκών στρωµάτων είναι να φορολογήσουν αυτούς που έχουν στη διάθεσή τους ένα σκάφος ή ένα όχηµα των 3.000 κυβικών.
Εν τω µεταξύ, εκτοξεύουν τις κοτσάνες τους δίχως να έχουν συνεννοηθεί µεταξύ τους. Και κυρίως, δίχως να κρατάνε και µία… πισινή, µήπως µε αυτά που λένε εκθέσουν τελικά και τον ίδιο τον αρχηγό τους. ∆ηλαδή τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος και µε αµάξι 3.000 κυβικών έχει εµφανιστεί στο παρελθόν και δίπλωµα καπετάνιου για σκάφος διαθέτει, αλλά και βίλα-φιλέτο επάνω στη θάλασσα απολαµβάνει στο Σούνιο, πληρώνοντας µόνο 500 ευρώ τον µήνα, για να διάγει ζωή χαρισάµενη. Για να µην αναφέρουµε ότι τα παιδιά του τα στέλνει σε ιδιωτικά σχολεία, το οποίο επίσης µπορεί να θεωρηθεί τεκµήριο πολυτελούς διαβίωσης, σύµφωνα µε την επιχειρηµατολογία που αναπτύσσουν οι εκπρόσωποί του στα ΜΜΕ, όπως µία κυρία Μαριζέτα Αντωνοπούλου και ένας κύριος Χάρης Αθανασιάδης. Το να θες να διαφοροποιηθείς ιδεολογικά ή πολιτικά, πουλώντας τοξικό λαϊκισµό µε ταξικό πρόσηµο είναι µια παρωχηµένη πρακτική, που υποδηλώνει έλλειψη τεχνοκρατικής αντιµετώπισης της πραγµατικότητας, αλλά και επικίνδυνη άγνοια του οικονοµικού γίγνεσθαι σε επίπεδο εργασιακών συνθηκών και επιχειρηµατικών δράσεων.
πηγή: parapolitika.gr







