Νέο κύμα αποχωρήσεων από την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία»
Nέες αποχωρήσεις προκαλούν ισχυρούς κραδασμούς στο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς η Κατερίνα Μουτσάτσου, η Μαρία Ιωαννίδου και ο Τάκης Κοτσόργιος ανακοίνωσαν ότι εγκαταλείπουν την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Οι παραιτήσεις γνωστοποιήθηκαν το μεσημέρι της Τρίτης (04.08.2026), διευρύνοντας την εικόνα εσωτερικής αποσύνδεσης που καταγράφεται το τελευταίο διάστημα στο κόμμα. Mάλιστα ο Τάκης Κοτσόργιος από τον Αγροτικό Τομέα αποχωρώντας εξαπέλυσε μετωπική επίθεση κατά της ηγεσίας και του τρόπου λειτουργίας του κόμματος.
Τάκης Κοτσόργιος: «Αποχωρώ από μια αυταπάτη»
O Τάκης Κοτσόργιος προχώρησε σε μια ιδιαίτερα σκληρή δημόσια επιστολή, μετατρέποντας την αποχώρησή του σε ευθεία πολιτική επίθεση κατά της ηγεσίας.Ο γνωστός συνδικαλιστής, ψαράς και πρόεδρος του Πανελληνίου Δικτύου Παράκτιων Αλιευτικών Συλλόγων ήταν μέλος του Αγροτικού Τομέα του κόμματος. Είχε, μάλιστα, υποδεχθεί πρόσφατα τη Μαρία Καρυστιανού στο Μεσολόγγι, σε συνάντηση από την οποία είχαν δημοσιευθεί βίντεο και φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Λίγο καιρό αργότερα, ωστόσο, περιγράφει την έξοδό του όχι απλώς ως αποχώρηση από έναν πολιτικό φορέα, αλλά ως αποδέσμευση «από μία αυταπάτη». «Σήμερα με την επιστολή μου αυτή δεν αποχωρώ από το κόμμα “Ελπίδα για τη Δημοκρατία”, αλλά αποχωρώ από μία αυταπάτη σχετικά με την καταπάτηση κάθε έννοιας της δημοκρατίας στο εσωτερικό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου», αναφέρει.
Ο Τάκης Κοτσόργιος υποστηρίζει ότι το κόμμα απομακρύνθηκε «οριστικά από τις αρχές που διακήρυξε δημόσια», τις οποίες προσδιορίζει ως «δημοκρατία, διαφάνεια και λογοδοσία». «Δεν αποχωρώ γιατί κουράστηκα, αλλά γιατί διαφώνησα σε ουσιαστικές πολιτικές», σημειώνει, προσθέτοντας ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να συμμετέχει σε έναν φορέα τον οποίο δεν είναι πλέον σε θέση να υπερασπιστεί «με καθαρή συνείδηση».
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλει, μετά την ολοκλήρωση και την κατάθεση των προτάσεών του για τον Αγροτικό Τομέα έπαψε ουσιαστικά να έχει οποιαδήποτε συμμετοχή στις εσωτερικές διαδικασίες. «Δεν υπήρχε ουσιαστική ενημέρωση για συνεδριάσεις, για διαβουλεύσεις ή για τη διαμόρφωση πολιτικών θέσεων. Ο διάλογος ήταν ανύπαρκτος και η συλλογικότητα έχανε το νόημά της», αναφέρει.
Σε άλλο σημείο της επιστολής του κάνει λόγο για «γνώριμες λογικές συγκέντρωσης της πολιτικής εξουσίας σε ένα προσωποπαγές συστημικό κόμμα», θέτοντας ευθέως ζήτημα για τη δομή και τον χαρακτήρα του εγχειρήματος. «Αν ένα κίνημα που μετασχηματίστηκε σε κόμμα δεν μπορεί να εφαρμόσει τη δημοκρατία που είχε κάνει σημαία στο εσωτερικό του, πώς είναι δυνατόν να πείσει ότι μπορεί να την αποκαταστήσει στη χώρα;», διερωτάται.
Ο ίδιος καταγγέλλει ακόμη ότι τα στελέχη του κόμματος λειτουργούσαν ως «διορισμένα και όχι εκλεγμένα», ενώ ισχυρίζεται ότι δεν επετράπη η διενέργεια εκλογών για την ανάδειξη νομαρχιακής συντονιστικής επιτροπής στην Αιτωλοακαρνανία. «Μας απαγόρευαν να κάνουμε εκλογές», αναφέρει, υποστηρίζοντας ότι η προτεραιότητα της ηγεσίας δεν ήταν η διαμόρφωση πολιτικών θέσεων, αλλά αποκλειστικά «η πορεία προς τις εκλογές».
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στα νομιμοποιητικά έγγραφα που κατατέθηκαν στον Άρειο Πάγο, υποστηρίζοντας ότι προσκομίστηκε μόνο η ιδρυτική διακήρυξη και όχι το καταστατικό. Κατά τη δική του εκτίμηση, η επιλογή αυτή αποδεικνύει ότι η ηγεσία «δεν ήθελε σε καμία περίπτωση καταστατικές δημοκρατικές διαδικασίες».
Πρόκειται, πάντως, για ισχυρισμούς του αποχωρήσαντος στελέχους, επί των οποίων δεν έχει καταγραφεί απάντηση από την ηγεσία του κόμματος. «Η Δημοκρατία δεν αποδεικνύεται στις ομιλίες και στις δημόσιες τοποθετήσεις», επισημαίνει ο Τάκης Κοτσόργιος. «Αποδεικνύεται όταν ανέχεσαι τη διαφωνία, όταν ακούς αυτούς που διαφωνούν, όταν λογοδοτείς και όταν δεν φοβάσαι την εσωτερική κριτική».
Η επιστολή του ολοκληρώνεται με κάλεσμα για τη συγκρότηση ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού εγχειρήματος, έξω από το υφιστάμενο κόμμα. «Δεν αποχωρώ από τον αγώνα, δεν αποχωρώ από την κοινωνία, δεν αποχωρώ από τους ανθρώπους της παραγωγής, της αλιείας, της υπαίθρου και της εργασίας», αναφέρει, καλώντας τους πολίτες να «πάρουν πίσω το πραγματικό κίνημα των Τεμπών».
«Η Δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από πιστούς. Έχει ανάγκη από ελεύθερους ανθρώπους», σημειώνει, για να καταλήξει: «Η μεγαλύτερη προδοσία απέναντι στην ελπίδα των πολιτών δεν είναι η αποχώρηση από το κόμμα, αλλά η σιωπή».







