Μπορεί η πανδημία και τα περιοριστικά μέτρα του lockdown να μην αφήνουν πολλά περιθώρια να πάρουν τη συνηθισμένη δημοσιότητα οι εσωκομματικές διεργασίες, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υφίστανται. Υφίστανται και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό στο ΣΥΡΙΖΑ, όπου το τελευταίο διάστημα στα τοπικά όργανα του στο Αγρίνιο εκτυλίσσεται μία ακόμα «ζύμωση» μεταξύ παλαιών και νέων στελεχών, μεταξύ «αριστερών» και «πασοκοτραφών». Ο τοπικός κομματικός μηχανισμός φαίνεται να έχει χωριστεί για άλλη μία φορά στα δύο, όπου το… ανατολικό και το… δυτικό Βερολίνο δίνουν μάχη για να ελέγξουν το κόμμα ενόψει μάλιστα του επικείμενου συνεδρίου.
Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι το κάλεσμα που είχε απευθύνει πέρυσι ο ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία για να ανοίξουν οι κομματικές αγκάλες σε νέα μέλη βρήκε ανταπόκριση -βέβαια δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε αν αυτή ήταν πολύ μεγάλη ή πολύ μικρή- αλλά το ενδιαφέρον είναι πως αντί για αγκάλες οι νεοφερμένοι συναντούν τη δυσπιστία των παλιών, είτε σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις οι χθεσινοί θέλουν με το καλημέρα να πατήσουν πόδι. Έτσι για μια ακόμη φορά γίνεται μάχη χαρακωμάτων, προκειμένου κάποιοι να επωφεληθούν από τη διεύρυνση του κόμματος. Τα… νέα κουκιά στον κομματικό μηχανισμό προσπαθούν κάποιοι να τα προσεταιριστούν πολλές φορές εις βάρος των οργανώσεων του κόμματος. Εις βάρους του κόμματος.
Για παράδειγμα, σε κάποιους νεολαίους η στήλη πληροφορείται ότι τους προτάθηκε (!) να μην εγγραφούν στη νεολαία του κόμματος, αλλά κατευθείαν στο κόμμα… Λες και είναι άλλο πράγμα η νεολαία του κόμματος από το κόμμα. Λες και οι νεολαίοι του κόμματος δεν έχουν δικαίωμα ψήφου στις εκλογές. Προφανώς τέτοιου είδους πρακτικές στο βαθμό που αποδίδουν/αποσκοπούν σε προσωπικά οφέλη, βάζουν προφανώς σε προτεραιότητα τα κουμάντα στο κόμμα και όχι το καλό του κόμματος.
