Από τους εορτασμούς των 100 χρόνων από την ίδρυση του Παναιτωλικού δεν θα μπορούσε να λείπει και η «Θύρα 6» που για σχεδόν… μισό αιώνα είναι στο πλευρό της ομάδας σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας, σε κάθε γήπεδο, σε κάθε κατηγορία.
Όταν ακούς Παναιτωλικό το μυαλό σου πάει στη «Θύρα 6» και όταν ακούς «Θύρα 6» η σκέψη σου ταξιδεύει αυτομάτως στον Παναιτωλικό. Εννοιες αλληλένδετες. Συγκοινωνούντα δοχεία. Από το μακρινό 1981. Σχεδόν μισό αιώνα κοινής συμπόρευσης. Ο ιστορικός Παναιτωλικός και από κοντά τα… παιδιά του. Κάθε ηλικίας. Αλλά κυρίως νέοι. Με ορμή, πάθος, ενθουσιασμό, αλλά προπάντων αγάπη για το «κίτρινο και το μπλε».
Από εκείνα τα χρόνια. Από τα τσιμέντα μέχρι τα πλαστικά. Από τη μικρή εξέδρα μέχρι το πέταλο. Από το Αγρίνιο μέχρι όπου μπορεί να φανταστεί κανείς πως έχει παίξει ο Παναιτωλικός. Στο Καραϊσκάκη, τη Λεωφόρο, την Φιλαδέλφεια και την Τούμπα, μέχρι τη Θήβα, τα Γιαννιτσά, την Αμφισσα και την… Βάρδα. Αλλά και σε κάθε… χωριό και κωμόπολη των μικρών κατηγοριών. Και φυσικά σε κάθε γειτονιά της Αττικής, εκεί που έτσι κι αλλιώς διαχρονικά το Παναιτωλικό στοιχείο είναι κάτι παραπάνω από έντονο! Ήταν παράσημο στα μαθητικά –εφηβικά χρόνια να μπορείς να βρίσκεσαι στη Θύρα 6 (ήδη ανακοίνωσε τις δράσεις για τα γενέθλια). Ουσιαστικά ήταν και ένα… σημάδι ότι από παιδί γινόσουν άνδρας. Ότι ήσουν ανεξάρτητος (σε κάποια πράγματα) και μπορούσες να ξεχωρίσεις.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και συγκεκριμένα στο μακρινό 1981, ο συγκεκριμένος πυρήνας των φίλων του Παναιτωλικού πήρε σάρκα και οστά. Το κέντρο της μικρής εξέδρας του Αγρινιώτικου γηπέδου ήταν πάντα τo επίκεντρο. Πριν αποκτήσει την σημερινή πολυτελή μορφή του. Χωρίς πλαστικά καθίσματα και φυσικά χωρίς επιπλέον εξέδρα από πάνω. Μια μικρή πορτούλα για είσοδο, τσιμέντα και μια σιδεροκατασκευή για… προστασία, που πολλές φορές είχε «παραδώσει πνεύμα» από το σκαρφάλωμα μετά τα γκολ. Όταν έφτανε η ώρα της εισόδου, τα εισιτήρια άλλαζαν χέρια.
Άλλα μισά για να «μπούμε με το ίδιο 2-3 μαζί» κι άλλες φορές με τα θρυλικά «ντου» που φάνταζαν ως ο πιο απλός τρόπος μαζικής εισόδου. Η μυσταγωγία της ημέρας ξεκινούσε ως εξής: Οι… θαμώνες της 6 κατεβαίνοντας τα σκαλιά έφταναν στα κάγκελα για να απλωθούν τα πανό. Μετά τα τύμπανα, τα «χιαστί», τα κίτρινα χαρτάκια από τον «Χρυσό Οδηγό» του ΟΤΕ, οι κορδέλες από τις ταμειακές μηχανές που έφταναν ως το κέντρο του ξερού αγωνιστικού χώρου.
Τα χρόνια πέρασαν, το γήπεδο έκανε ολικό λίφτινγκ και ο χώρος των οργανωμένων, άλλαξε. Ως θύρα 6 εδώ και πολλά χρόνια πλέον λογίζεται το πέταλο πίσω από το ένα τέρμα. Εκεί βρίσκεται το «σπίτι» των οργανωμένων, που από την πρώτη στιγμή της αλλαγής φρόντισαν να ξεκαθαρίσουν πως «Θέση αλλάξαμε. Όχι ιδέες».
«Χιλιόμετρα πολλά, μυαλό καθόλου»
Θύρα 6 όμως δεν σημαίνει μόνο Αγρίνιο και γήπεδο Παναιτωλικού! Θύρα 6 σημαίνει, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και το πανό, «Χιλιόμετρα πολλά. Μυαλό καθόλου». Θύρα 6 σημαίνει «Σε μια στροφή θα πέθαινα για σένα και μια ζωή στους δρόμους την περνώ» που λέει και το σύνθημα. Είτε στα σαλόνια της μεγάλης κατηγορίας που βρίσκεται ο σύλλογος σερί τα τελευταία 13 χρόνια, είτε παλιότερα στα… αλώνια και τα χωράφια των μικρών κατηγοριών ο κόσμος δεν έλειψε ποτέ από το πλευρό του. Οργανωμένος και μη. Παναιτωλικοί κάθε ηλικίας. Ένα πλήθος ετερόκλητο με μεγάλο κοινό την αγάπη τους για τον Τίτορμο.
Και που δεν βρέθηκαν; Όπου χτυπούσε η κυανοκίτρινη καρδιά. Από την Κρήτη για τα παιχνίδια με τον Ατσαλένιο και τον Πλατανιά, από την Μυτιλήνη για τον αγώνα με τον Αιολικό μέχρι τα Γιαννιτσά, την Δράμα, την Ξάνθη και την Κομοτηνή. 45 χρόνια δεκάδες φορές γύρισαν όλη την Ελλάδα με τον Παναιτωλικό. Είτε με ΙΧ, είτε μέσα σε πούλμαν της… κακιάς ώρας. Μέχρι και την ζωή τους έβαλαν σε κίνδυνο όταν σχεδόν από θαύμα σώθηκαν σε ατύχημα στο Τέροβο!
Πάντα πολεμιστές. Πάντα warriors! To όνομα που προστέθηκε και επίσημα στον σύνδεσμο το 2004, αλλά που σαν έννοια υπήρχε από την πρώτη στιγμή. Άλλωστε και τα πρώτα πανό που κατασκευάζονταν είτε σε αυλές σχολείων, είτε στο ηρωικό Πάρκο του Αγρινίου (όπου και εκεί γαλουχήθηκαν γενιές Παναιτωλικών) περιλάμβαναν πάντα την λέξη «warriors». Αλλά και guerreros, όπως ήταν η ονομασία των συνοπαδών τους στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, που για πολλά χρόνια στέγασε κοινές αγωνίες.
Ιστορικές εκδρομές
Όπως είχε αναφερθεί και σε παλιότερο αφιέρωμα του Gazzetta στη «Θύρα 6» οι εκδρομές στο πλευρό του Παναιτωλικού είναι εκατοντάδες, υπάρχουν όμως κάποιες που χαρακτηρίζονται… ξεχωριστές. Που όσα χρόνια κι αν περάσουν μένουν για τα καλά χαραγμένες στην καρδιά και το μυαλό. Όχι απαραίτητα για αγωνιστικούς λόγους. Εκδρομές όπως αυτές στο Λουτράκι, στην Ζαχάρω, σε Άρτα και Μεσολόγγι, το Ναύπλιο, στην Πτολεμαϊδα, στο Χαριλάου, στη Φιλαδέλφεια, στον Βόλο, στην Νέα Σμύρνη, στην Λαμία, στην Λιβαδειά, την Ελευσίνα. Οι… καταλήψεις στην Πάτρα, στην Νέα Σμύρνη, στο Κορωπί, στην Καλλιθέα, στην Πρέβεζα, στην Άμφισσα, στο Άργος.
«Αιμοδότης» του Παναιτωλικού στα πέτρινα χρόνια!
Η Θύρα 6 δεν περιορίζεται μόνο φωνή στο πέταλο, πούλμαν και εκδρομές. Είναι και δράσεις. Αλλες που έγιναν γνωστές και άλλες όχι. Είναι πανό με ισχυρά μηνύματα αλληλεγγύης, είναι συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για συνανθρώπους μας που τα χρειάζονται. Είναι όμως πάνω από όλα και… αιμοδότης της ίδιας της ομάδας. Ο Παναιτωλικός δεν βίωνε πάντα τα σημερινά χρόνια, όπου μια ισχυρή διοίκηση εγγυάται την ομαλή λειτουργία του συλλόγου.
Στα προ εποχής Κωστούλα «πέτρινα χρόνια», σε εποχές απαξίωσης, αδιαφορίας και μιζέριας, ο Παναιτωλικός κινδύνεψε με αφανισμό. Με διάλυση. Τότε ήταν που και παιδιά της θύρας 6 πήραν την κατάσταση στα χέρια τους και επιδόθηκαν σε αγώνες δρόμου γα να σώσουν αυτό που λατρεύουν! Και τα κατάφεραν καθώς λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία συμμετοχής στο πρωτάθλημα συγκέντρωσαν χρήματα και δελτία ώστε να τα καταθέσουν στην ΕΠΟ και ο Παναιτωλικός να πάρει άδεια συμμετοχής. Δεν είναι μύθοι όλα αυτά. Είναι πραγματικότητα, είναι άνθρωποι με ονοματεπώνυμο. Το χέρι στην τσέπη έμπαινε ακόμη και κατά την διάρκεια της σεζόν όταν διοίκηση δεν υπήρχε και πολλές φορές πλήρωναν ακόμη και το φαγητό των παικτών!!!
Οι… μύθοι της εξέδρας
Σε όλη αυτή την πορεία των τριών δεκαετιών από την «6» πέρασαν χιλιάδες φίλοι της ομάδας. Μικρά παιδιά που σήμερα είναι μπαμπάδες, μπαμπάδες περασμένων δεκαετιών που σήμερα είναι παππούδες και παραμένουν πιστοί στον Παναιτωλικό, αλλά και αυτοί που βλέπουν την αγαπημένη τους ομάδα από ψηλά, αφού δεν είναι πια εδώ!
Όπως ο Μιχάλης Σαρλής, που ήταν και ο… πατέρας της συγκεκριμένης θύρας. Ο εμπνευστής στο μακρινό 1981 του ονόματος των WARRIORS! Μαζί του κάνει εξέδρα για τον Παναιτωλικό στον παράδεισο και ο Γιώργος ο Μεξικάνος, αλλά και ο Νίκος ο Γίγαντας! Όλοι τους «μάχιμοι» και επίλεκτα στελέχη της «6». Όπως τόσα χρόνια… υπηρέτες της, ο Lemmy, o Woody, o Παππούς, ο Γιάννης ο Δολοφόνος, ο Σαραβάκος, ο Τόλιας, ο Πάνος ο Χάρος, ο Sid, ο Siloi και πάρα πολλοί που κάθε φορά άφηναν τα λαρύγγια τους στην εξέδρα! Όπως κάνουν και σήμερα οι «διάδοχοί» τους…
πηγή: gazzetta.gr
Διαβάστε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από το Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία, ακολουθώντας το agrinioculture.gr στο GoogleNews
