Ο Παναιτωλικός θα είναι του χρόνου στα «σαλόνια» για 15η σεζόν στις τελευταίες 16, κάτι που μοιάζει για ορισμένους ως αυτονόητο αλλά δεν είναι…
Η ζωή είναι στιγμές και πολλάκις αυτό που θεωρείς δεδομένο και αυτονόητο χάνεται στη λήθη και όσο περνά ο καιρός ξεκινά να μοιάζει σαν μία ανάμνηση. Θετική ή αρνητική… Ανεξαρτήτως συναισθηματικής απόχρωσης…
Ο Παναιτωλικός «σφράγισε», πριν από λίγες ώρες, την ανανέωση της παρουσίας του στην εγχώρια ελίτ, έστω και αν χρειάστηκε γκολ στις καθυστερήσεις, αν και φυσικά υπήρχαν μπροστά του ακόμη δύο ματς ώστε να το πετύχει.
Έτσι για 14η σερί σεζόν και 15η στις τελευταίες 16 θα βρίσκεται στη Stoiximan Super League, κάτι που στις αρχές του Millennium φάνταζε ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Πόσο δε με γνώμονα το πώς κατάφερε να εδραιωθεί ψηλά. Δικές του υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις, ένα γήπεδο «κουκλί» που συνάμα διατηρεί τα χαρακτηριστικά του «κλουβιού» και κυρίως με το παράσημο πως ουδέποτε πήρε δανεικό από άλλη ομάδα της χώρας μας. Κάτι που άλλωστε αποτελεί και σύνθημα υπερηφάνειας για το πέταλο, εκεί που «χτυπά» η «καρδιά» του κόσμου του.
Αλήθεια, έχετε αντιληφθεί το μέγεθος της επιτυχίας του, με γνώμονα και όλα τα παράπλευρα οφέλη που αποκόμισε στη Φώτη Κωστούλα εποχή. Τι ακριβώς είναι ο Παναιτωλικός για το Αγρίνιο και τους απανταχού Αιτωλοακαρνάνες; Το καμάρι τους φυσικά.
Ένας οργανισμός που αποτελεί σημείο αναφοράς και αυτό είναι έργο του μεγαλομετόχου και των συνεργατών του. Ναι, έχουν γίνει λάθη, αλλά ποιος δεν κάνει; Μόνο αυτός που δεν εργάζεται, δεν παίρνει αποφάσεις και περιμένει στη γωνία ώστε να στάξει δηλητήριό.Όχι, αυτή η μομφή δεν πάει στους φιλάθλους, που αγαπούν παθολογικά την ομάδα και είναι εκείνοι που πληρώνουν εισιτήριο, φωνάζουν με κρύα και βροχές και δεν κοιμούνται από τη στεναχώρια τους, κάθε φορά που το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό. Σε καμία των περιπτώσεων.
Ο Παναιτωλικός χωρίς τον κόσμο του δεν θα ήταν ο ίδιος. Τα ξερά της Γ’ Εθνικής και του Περιφερειακού, η Νέα Σμύρνη, τα νταμάρια της Καισαριανής έχουν περάσει και δικαίως στο πάνθεον της ιστορίας και θα μνημονεύονται από γενιά σε γενιά, στα 200 και τα 300 χρόνια…
Στρέφεται όμως στους επαγγελματίες «μίζερους» της περιοχής που ευτυχώς δεν είναι πολλοί, αλλά μοιάζουν σα να θέλουν την επιστροφή στα αχαρτογράφητα νερά του ελληνικού ποδοσφαίρου.Η κριτική είναι πάντα απαραίτητη και σε κάνει καλύτερο ως άνθρωπο και επαγγελματία. Διαχρονικά και πρέπει να την επιζητούμε, αφού μας βοηθά να βελτιωνόμαστε. Άλλο όμως αυτό και άλλο ο μηδενισμός και η εμπάθεια.
Μαθήματα συμπεριφοράς δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά από κανέναν σε κανέναν, αλλά αλήθεια… Έχετε σκεφτεί τι έχει πετύχει ο Παναιτωλικός;Για όλους μας θεωρείται αυτονόητο πως θα βρίσκεται στη Super League, αλλά… μισό λεπτό. Από πού προκύπτει αυτό το συμπέρασμα; Πώς; Γιατί;
Με το χέρι στην καρδιά, θα ανταλλάζατε μία ευρωπαϊκή συμμετοχή με τη μετέπειτα… διάλυση, όπως προκύπτουν από διάφορα παραδείγματα; Μία εφήμερη διάκριση με τον ποδοσφαιρικό «αφανισμό», αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτή η λέξη.
Τώρα που διαβάζετε αυτές τις αράδες προτιμάτε να σκέφτεστε τι θα κάνει του χρόνου ο Παναιτωλικός και ποιους θα αποκτήσει ή να πίνετε τον καφέ με τους φίλους σας και να θυμάστε ιστορίες από το ένα ή και τα δύο εκτός συνόρων ταξίδια του 2012; Τυχαίο το έτος.
Γιατί οι δυσκολίες και οι οικονομικές θυσίες των ανόδων από Γ’ και Β’ έχουν ήδη ξεχαστεί, όταν άλλοι έβλεπαν τον δρόμο τους στρωμένο με ροδοπέταλο και ο Παναιτωλικός δέχονταν, κυριολεκτικά, πυροβολισμούς;
Όλα αυτά δεν μπορούν να λησμονηθούν γιατί αποτελούν την ιστορία του Παναιτωλικού. Είναι το dna του και ο τρόπος που γαλουχήθηκε μία γενιά φιλάθλων. Ίσως δε να αποτελούν μεγαλύτερο «παράσημο» ακόμη και από κάποιον τίτλο.
Είναι δε και ως επί το πλείστων οι ίδιοι άνθρωποι, με μπροστάρη πάντα τον Φώτη Κωστούλα, που έφαγαν τα @#@#@ (φαντάζεστε τη λέξη), που πήγαιναν κόντρα σε όλους και σε όλα (έχετε διαβάσει τις συνομιλίες της εποχής) και ότι θεωρούνταν εύκολο για πολλούς άλλους, φάνταζε και ήταν ένα βουνό για εκείνους. Ωστόσο υπήρχε μία ξεκάθαρη φιλοσοφία που δεν άλλαξε ποτέ και είναι ο λόγος που θεωρείται αυτονόητο πως το club θα συνεχίζει πάντα στα «σαλόνια».
Μπορείτε να υπολογίσετε σε πόσες μεταγραφές «ονομάτων» αντιστοιχεί το Emileon; Ή τα έργα στο γήπεδο που έγιναν όλα αυτά τα χρόνια; Τα χρήματα αυτά βγήκαν από την ίδια τσέπη…
Να το πάμε και ένα βήμα παρακάτω. Πόσα είναι τα παραδείγματα ομάδων που έκαναν κάποια στιγμή τη λεγόμενη υπέρβαση, αλλά μετά διαλύθηκαν και «έσκασαν» δεκάδες προσφυγές και προέκυψαν χρέη εκατομμυρίων. Αν δεν πληρώνεις φέρνεις και τον… Κριστιάνο Ρονάλντο. Εδώ ας βάλουμε και μία απορία στο τραπέζι. Το ότι για τόσα έτη η ομάδα συμπεριλαμβάνεται στην ελίτ, γιατί δεν θεωρείται υπέρβαση; Πώς προκύπτει ότι είναι αυτονόητο;
Τα παραπάνω είναι κόντρα στο ρεύμα; Ίσως όχι, γιατί ακόμη και οι πιο σκληροί επικριτές που όμως το κάνουν επειδή «πονάνε», αντιλαμβάνονται ότι κάπου εκεί βρίσκεται η αλήθεια. Αλλού θα συμφωνήσουν, αλλού θα διαφωνήσουν, όλα θεμιτά είναι. Για αυτό άλλωστε είναι ωραίος ο διάλογος. Οι άλλοι όμως, οι λίγοι ευτυχώς, που πάντα υπάρχουν και εμφανίζονται σε όλες τις δύσκολες συνθήκες και καταστάσεις, θα παραμονεύουν για να εκμεταλλευτούν κάθε αναποδιά.
Νομοτελειακά αυτό που απολαμβάνει το Αγρίνιο για τον Παναιτωλικό κάποια στιγμή θα τελειώσει. Έτσι μας έχει διδάξει η ιστορία… Τα χρόνια θα περάσουν και ο Τίτορμος θα βρεθεί στα αλώνια της δεύτερης, της τρίτης κατηγορίας, ίσως και των τοπικών, οπότε όλα όσα λογίζονται σήμερα ως «δεδομένα» θα φαντάζουν μία γλυκιά ανάμνηση, που όμως θα είναι τόσο έντονη που δεν θα μπορεί να ξεθωριάσει.
Αλλά ναι, θα λες με καμάρι στα παιδιά ή τα εγγόνια σου… ήμουν και εγώ εκεί.Με γνώμονα πάντως τα όσα έχουν επί σειρά ετών βιώσει στα ενδότερα του Emileon, έχει πλέον «σφυρηλατηθεί» ένας οργανισμός που σε απλά ελληνικά λες… πάω και στον πόλεμο μαζί του.
πηγή: sportal.gr
Διαβάστε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από το Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία, ακολουθώντας το agrinioculture.gr στο GoogleNews
