Eυτυχώς που υπάρχουν και κάτι τέτοιες γιορτές και έθιμα και οι κάτοικοι της περιφέρειας του δήμου Αγρινίου είχαν την ευκαιρία να θυμηθούν τα πρόσωπα των δημοτικών παραγόντων και των βουλευτάδων μας.
Κάπως έτσι και με τα Λαζάρια στην Ματαράγκα Μακρυνείας έσκασαν μύτη και οι επίσημοι, όπως βγαίνουν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή… Η εντύπωση που κυριαρχεί στους κατοίκους των μικρότερων περιοχών που συνενώθηκαν με το Αγρίνιο με είναι ότι έχασαν την φωνή τους με τον “Καλλικράτη”. Στα χωριά του δήμου Αγρινίου αυτά τα έξι χρόνια του “Καλλικράτη” οι κάτοικων των περισσότερων χωριών βλέπουν τον δήμαρχο και τους λοιπούς δημοτικούς άρχοντες μια φορά το χρόνο στον τόπο τους. Στα μικρότερα δεν χωριά ίσως βλέπουν επισήμους μόνο στις προεκλογικές περιόδους. Φυσικά το θέμα δεν είναι πόσο συχνά έχουν τη δυνατότητα οι κάτοικοι ενός χωριού να συναντήσουν το δήμαρχο στην πλατεία του χωριού τους, αλλά κατά πόσο τα προβλήματά τους αντιμετωπίζονται.
Έξι χρόνια εφαρμογής του Καλλικράτη και δεν υπάρχει ούτε ένα από τα κορυφαία προβλήματα των πρώην δήμων που να αντιμετωπίστηκαν, με μοναδική εξαίρεση ίσως την αποκατάσταση κάποιων ΧΑΔΑ. Σε αυτή τη κατάσταση η κυβέρνηση νομίζει ότι το πρόβλημα του “Καλλικράτη” είναι τάχα το εκλογικό σύστημα και η απλή αναλογική… Ενώ οι δήμαρχοι που σωστά ζητάνε μεταφορά πόρων στην Αυτοδιοίκηση, στην πράξη όμως με τα χρήματα που διαχειρίζονται και όποια κονδύλια αξιοποιούν από το ΕΣΠΑ κατευθύνουν τους πόρους στα αστικά κέντρα… έκει δηλαδή που οι ψήφοι είναι περισσότεροι…
