Η αισιοδοξία είναι πολύ βασικό πράγμα. Πήρανε λοιπόν τον περασμένο Ιούνιο στο δημοτικό συμβούλιο ομόφωνα (!) μια απόφαση ακραίου λαϊκίστικου χαρακτήρα, της δημοτικής αρχής μάλιστα προεξάρχουσας. Όχι μόνο να αρνηθούν την επιβολή του περιβαλλοντικού κόστους στα τιμολόγια της ΔΕΥΑ Αγρινίου, αλλά να απαιτήσουν και από το Κράτος να αποδώσει τα αντισταθμιστικά για τα υδροηλεκτρικά εργοστάσια του Αχελώου που κατασκευάστηκαν τις δεκαετίες 1960 και 1970. Είναι βεβαίως αισιόδοξο… να ζητάς το 2019 και το 2020 αντισταθμιστικά, που δεν έχουν θεσμοθετηθεί, για το φράγμα των Κρεμαστών που κατασκευάστηκε το 1966…
Βεβαίως το Κράτος έπρεπε να τα είχε δώσει, έπρεπε να τα είχε θεσμοθετήσει. Αλλά το Κράτος, το πολιτικό σύστημα δηλαδή, λειτουργεί με όρους πολιτικού κόστους – οφέλους… Δηλαδή τώρα που πάμε στην απολιγνιτοποίηση της ΔΕΗ, πήγε και θεσμοθέτησε αντισταθμιστικά για την Κοζάνη και τη Μεγαλόπολη. Γιατί, φυσικά εκεί ο κόσμος που δουλεύει στα εργοστάσια αυτά είναι παρά πολύς και ένα ποσοστό των τοπικών οικονομιών, βασίζεται στα λιγνιτικά εργοστάσια. Με τα υδροηλεκτρικά όμως που δουλεύουν καμιά 30αριά νοματαίοι, γιατί να ασχοληθούν… Θα ασχοληθούν όμως οι δημοτικοί σύμβουλοι του Αγρινίου, που όπως και να το κάνουμε “πουλάει” η ανυπακοή στους νόμους, τώρα μάλιστα που μας παίρνουν και τον Αχελώο… Το ότι δεν έχουμε μελέτες για αρδευτικά να τον βάλουμε τον Αχελώο και να αρδεύσουμε είναι λεπτομέρεια…
Αλήθεια αυτή η απόφαση που λέει ότι “απαιτούμε” τα αντισταθμιστικά, δεν θα έπρεπε να λέει και πως τα “απαιτούμε”; Πάει δηλαδή ο δήμαρχος και πιάνει από το λαιμό το Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας; Κάνουμε συλλαλητήρια; Τι ακριβώς;
Πάντως, άμα τα πάρουμε τα αντισταθμιστικά, να ζητήσουμε και τις πολεμικές αποζημιώσεις για τον πόλεμο Αιτωλών και Ακαρνάνων. Να πάμε δηλαδή στον δήμο Ξηρομέρου και στο δήμο Ακτίου – Βόνιτσας, ως διαδόχους του κοινού των Ακαρνάνων και να τους ζητήσουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις για τα δεινά που υπέστησαν οι Αιτωλοί από τους Ακαρνάνες…
