Η μετονομασία της οδού, η διαχείριση των συμβόλων και ο «ψυχρός εμφύλιος»
Είναι η διαχείριση των συμβόλων πρωτίστως και φυσικά κάθε φορά οι συσχετισμοί της εξουσίας. Η κουβέντα που άνοιξε μετά την απόφαση της επιτροπής ονοματοθεσίας για την μετονομασία της «οδού Μάνου Κατράκη» σε «λεωφόρο 25ης Μαρτίου» έχει αναμφίβολα πολύ ενδιαφέρον. Υπάρχουν βεβαίως και πρακτικά ζητήματα που συνεπάγεται για τους κατοίκους και τις επιχειρήσεις μια οποιαδήποτε αλλαγή στην ονομασία ενός δρόμου, άλλα είπαμε πως πριν από όλα έχουμε να κάνουμε με τη διαχείριση των συμβόλων και το συσχετισμό της εξουσίας. Και φυσικά αφού βρισκόμαστε στην Ελλάδα, για αυτό τον «ψυχρό» εμφύλιο πόλεμο, που ευτυχώς βέβαια στο Αγρίνιο δεν είχε πέσει στο επίπεδο των αντίστοιχων κοινοβουλευτικών αντιπαραθέσεων του Πολάκη με τον Αδώνι…
Έχουμε λοιπόν το προφανές που δεν λέγεται φυσικά ευθέως από κανένα. Την περίοδο που ήταν ακόμη «ζωντανό» το… όνειρο του σοσιαλισμού και στο Αγρίνιο υπήρχαν δημοτικές αρχές από αυτή την ιδεολογική μήτρα πολλοί δρόμοι σε κάποιες περιπτώσεις και κεντρικοί δρόμοι ονοματοδοτήθηκαν από προσωπικότητες της Αριστεράς και αντίθετα δρόμοι μικροί και ίσως μακριά από το κέντρο της πόλης πήραν ονόματα από προσωπικότητες της Αρχαιότητας ή από άλλες στιγμές της νεότερης ιστορίας της χώρας, αλλά και της πόλης. Τώρα, που τα πράγματα και οι συσχετισμοί είναι διαφορετικά και επιχειρείται περίπου το αντίστροφο, είναι λογικό να ανακύπτει μια μεγάλη συζήτηση. Σημασία όμως έχει ότι όλο αυτό γίνεται, γιατί δεν υπάρχει μια Ελληνική Ιστορία, που να αποτυπώνει ψύχραιμα και αντικειμενικά τα γεγονότα και αναδεικνύει τις προσωπικότητες, που αξίζει να τιμηθούν και αναμφίβολα υπήρχαν σε όλα τα κομματικά και ιδεολογικά στρατόπεδα. Καθένας έχει τη δική του ιστορία, τους δικούς του μύθους και έτσι πορευόμαστε.
