Την light εκδοχή της Μάνδρας παρουσίασαν σήμερα ορισμένα σημεία στο κέντρο του Αγρινίου. Τα προβλήματα εντοπίστηκαν κυρίως στην περιοχή της Δ. Σταΐκου, του πεζόδρομου Μπουκογιάννη, της οδού Καραπαπά, Λουριώτου κτλ.
Στο κέντρο του Αγρινίου ανέκαθεν εισέρχονταν δύο χείμαρροι, ο ένας από την περιοχή του παλιού νοσοκομείου του γηπέδου του Παναιτωλικού και της οδού Δ. Σταΐκου και ο άλλος από το αλσύλλιο του Αγ. Χριστοφόρου μπαίνει στο κέντρο της πόλης περίπου από τη συμβολή των οδών Β. Παναγόπουλου, Θεοτοκοπούλου και Ι. Σταΐκου. Στο Πολεοδομικό σχέδιο του 1929, που δανειζόμαστε από το βιβλίο του Ευθυμίου Ανδικόπουλου “Η Αρχιτεκτονική και η Πολεοδομία του Μεσοπολέμου στην πόλη του Αγρινίου” (δείτε εδώ σε υψηλή ανάλυση) αυτοί οι δύο χείμαρροι φαίνονται πολύ καθαρά. Τα ρέματα φυσικά μπαζώθηκαν, το αποχετευτικό σύστημα που ανέπτυξε η πόλη στη συνέχεια ήταν και είναι μέχρι σήμερα κοινό (παντορροϊκό δηλαδή) και έτσι σε σχεδόν κάθε έντονη βροχή, είτε μικρότερα, είτε μεγαλύτερα, παρουσιάζονται προβλήματα, σε συνδυασμό πολλές φορές με τα βουλωμένα φρεάτια…
Τα ύψη της βροχής που μετέτρεψε τμήματα στο κέντρο του Αγρινίου σε λασπότοπο ήταν σίγουρα πολύ μεγάλα. Όμως δεν πρέπει να επιρρίψουμε την ευθύνη στα δήθεν ακραία καιρικά φαινόμενα και την κλιματική αλλαγή… Εξάλλου δεν χτύπησε το Αγρίνιο κάποια τροπική καταιγίδα, ούτε κάποιος τυφώνας. Υπάρχουν συγκεκριμένα αίτια για ό,τι συνέβη. Και λίγο -πολύ είναι γνωστά. Άσχετα αν τα παραβλέπουν όσοι είχαν ή έχουν την ευθύνη να λύσουν τα προβλήματα.
