Το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας προχώρησε σε μία ενδιαφέρουσα ενέργεια αλλά εξαιρετικά αμφίβολο για το πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι.
Συγκεκριμένα το τελευταίο σχέδιο νόμου του Υπουργείου προβλέπει φορολογικά κίνητρα στους δήμους και στις περιφέρειες με στόχο την ενίσχυση της κοινωνικής κατοικίας. Το εισόδημα, λέει το επίμαχο άρθρο, που αποκτούν οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης από την εκμίσθωση ή υπεκμίσθωση των ακινήτων τα οποία εντάσσονται σε προγράμματα κοινωνικής μίσθωσης, απαλλάσσεται από το φόρο εισοδήματος.
Το ερώτημα όμως είναι αν οι δήμοι και οι περιφέρειες έχουν τη δυνατότητα να συνδράμουν στην επίλυση του στεγαστικού ζητήματος προσφέροντας ακίνητα, έτσι ώστε να αυξηθεί η προσφορά κατοικιών. Δηλαδή το ερώτημα είναι αν οι δήμοι έχουν στην κατοχή τους ακίνητα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για στεγαστικές ανάγκες.
Οι δήμοι όμως δεν έχουν τέτοια ακίνητα και κτίρια που θα μπορούσαν άμεσα να χρησιμοποιηθούν. Τουναντίον σε πάμπολλες περιπτώσεις οι Δήμοι εκμισθώνουν κτίρια, προκειμένου να στεγάσουν υπηρεσίες και διάφορες δομές τους.Εξάλλου, ακόμα κι αν υπάρχουν κάποια κτίρια των δήμων που παραμένουν αναξιοποίητα αυτά είναι άλλων προδιαγραφών, χωρίς να έχουν τη διαμόρφωση κατοικιών.
Αυτό που όμως έχουν οι δήμοι είναι δημοτικά ακίνητα, δηλαδή οικόπεδα και εκτάσεις που θα μπορούσαν όντως να αξιοποιηθούν για το στεγαστικό ζήτημα, από τη στιγμή όμως που προχωρούσε και ο λεγόμενος θεσμός της κοινωνικής αντιπαροχής. Εκεί δηλαδή που ο ιδιώτης εργολάβος θα πάρει την έκταση για να χτίσει μια πολυκατοικία, θα κρατήσει κάποια διαμερίσματα για ίδιον όφελος και τα υπόλοιπα θα διατεθούν μέσω κοινωνικού προγράμματος. Ωστόσο μέχρι σήμερα αυτό το μοντέλο δεν έχει προχωρήσει. Στη θεωρία λοιπόν καλή σκέψη του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, για εμπλοκή των Δήμων στην επίλυση του στεγαστικού, αλλά δεν υπάρχει κανένα χειροπιαστό αντίκρισμα…







