Με τρία μίνι πολιτικά ντοκιμαντέρ εγκαινιάζουν τη νέα σεζόν ο Αλέξης Τσίπρας και η ΕΛ.ΑΣ. – όχι η Αστυνομία, παρότι ο συγκεκριμένος τίτλος προκαλεί ήδη μια μικρή σύγχυση και αρκετά ανέξοδα λογοπαίγνια. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, προτού ακόμη δοκιμαστεί στην κοινωνία, αποφάσισε να δοκιμαστεί στην οθόνη. Διότι, όταν δυσκολεύεσαι να αλλάξεις την πραγματικότητα, μπορείς τουλάχιστον να αλλάξεις τη σκηνοθεσία της.
Η τριλογία τιτλοφορείται «Το πρόσημο της πολιτικής», «Η ελπίδα της ανατροπής» και «Η ώρα της ευθύνης». Τίτλοι λιτοί, σχεδόν ταπεινοί: λίγο πρόσημο, λίγη ανατροπή και στο τέλος ολόκληρη η ευθύνη. Η σειρά ξεκινά, φυσικά, από τον Αλέξη Τσίπρα, περνά στη νέα γενιά και καταλήγει στη συλλογικότητα. Δηλαδή, ξεκινά από τον αρχηγό και, αφού κάνει μια μεγάλη κινηματογραφική παράκαμψη, επιστρέφει στον φορέα του αρχηγού.
Οι δημιουργοί διευκρινίζουν ότι δεν πρόκειται για συμβατική προεκλογική καμπάνια. Και πράγματι: μια συμβατική καμπάνια θα μιλούσε για πρόγραμμα, οικονομία, φόρους, υγεία, εξωτερική πολιτική και κυβερνητικές προτάσεις. Εδώ έχουμε μνήμη, στοχαστικότητα, βιώματα, εσωτερικούς μονολόγους και ντοκιμαντερίστικη παρατήρηση. Λείπει μόνο η βροχή στο τζάμι και ο Τσίπρας να κοιτάζει σιωπηλός τον ορίζοντα, αναλογιζόμενος γιατί η Ιστορία δεν διάβασε εγκαίρως το σενάριο.
Στο πρώτο επεισόδιο, μάλιστα, αποφεύγεται ο απολογισμός της πολιτικής του πορείας. Λογικό. Ο απολογισμός περιλαμβάνει ημερομηνίες, αποφάσεις, αποτελέσματα και ευθύνες• στοιχεία μάλλον άκαμπτα, που δεν διορθώνονται ούτε με μοντάζ ούτε με ατμοσφαιρικό φωτισμό. Αντί γι’ αυτά, αναζητείται «κάτι βαθύτερο»: το πρόσημο της πολιτικής. Όταν οι απαντήσεις για το παρελθόν είναι δύσκολες, αναβαθμίζεις τις ερωτήσεις σε υπαρξιακές.Στο δεύτερο επεισόδιο εμφανίζονται οι νέοι με τις πραγματικές αγωνίες τους: δουλειά, στέγη, αβεβαιότητα. Είναι τα παιδιά που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο, αλλά τουλάχιστον θα αποκτήσουν χώρο στο κάδρο. Η πολιτική, αφού δεν τους εξασφάλισε ακόμη κατοικία, τους προσφέρει τηλεοπτικό χρόνο και «συγκεκριμένο κοινωνικό περιεχόμενο» στην ελπίδα τους.Στο τρίτο επεισόδιο έρχεται «Η ώρα της ευθύνης» και γεννιέται η ΕΛ.ΑΣ. Η ευθύνη, βεβαίως, εμφανίζεται στο τέλος της τριλογίας. Ποτέ στην αρχή, όπου θα μπορούσε να χαλάσει την αφήγηση με ενοχλητικές αναφορές σε κυβερνητικές επιλογές, ήττες, διασπάσεις και παλιές υποσχέσεις.
Η παραγωγή είναι handmade και εθελοντική, με επιστημονική επιμέλεια και δημιουργικό συντονισμό. Τόσο αυθόρμητη, ώστε χρειάστηκαν τρία επεισόδια, κινηματογραφική τεχνική και επιστημονική επίβλεψη για να αποδειχθεί ότι δεν είναι καμπάνια. Η πολιτική επιστρέφει, λοιπόν, όχι ως σύγκρουση ιδεών αλλά ως προσεγμένο πολιτικό πορτρέτο. Όχι με εξηγήσεις αλλά με αφήγηση. Όχι με απολογισμό αλλά με εσωτερικό μονόλογο.
Μπορεί να είναι άρτια παραγωγή. Μπορεί ακόμη και να συγκινήσει. Το δύσκολο, όμως, για τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι να φωτιστεί καλύτερα το πρόσωπό του. Είναι να πείσει ότι το νέο έργο δεν αποτελεί απλώς το ριμέικ μιας παλιάς ταινίας, με διαφορετικό τίτλο, νεότερους κομπάρσους και τον ίδιο ακριβώς πρωταγωνιστή.
πηγή: newpost.gr
Διαβάστε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από το Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία, ακολουθώντας το agrinioculture.gr στο GoogleNews
