Ο Σύλλογος Εμπόρων και Επιχειρηματιών του Δήμου Αγρινίου στην συνάντησή του με την τοπική ηγεσία της Aστυνομίας έθιξε ένα ζήτημα έκπληξη.
Η αύξηση των κλοπών που παρατηρείται στο κέντρο της πόλης προφανώς δεν είναι θέμα έκπληξη, η προβληματική μέχρι τώρα λειτουργία των νέων πεζοδρόμων στο κέντρο της πόλης με τις συχνές και ταχύτατες διελεύσεις ηλεκτρικών πατινιών, επίσης δεν είναι έκπληξη, όμως είναι έκπληξη το ότι θίχτηκε το γεγονός ότι η κεντρική πλατεία του Αγρινίου και οι γύρω πεζόδρομοι έχουν μετατραπεί σε παιδική χαρά και ποδοσφαιρικό γήπεδο.
Και εδώ αναρωτιέται κανείς τι θα μπορούσε να κάνει η Αστυνομία; Προφανώς όχι να συλλάβει τα οκτάχρονα παιδιά που παίζουν ποδόσφαιρο στην πλατεία. Ούτε όμως και να τους κάνει παρατήρηση… Γιατί, φανταστείτε αν εντελώς υποθετικά συνέβαινε κάτι τέτοιο, για παρατήρηση πάντα μιλάμε, τι θα γίνονταν στη συνέχεια με το κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο μεγάλου μέρους της κοινωνίας. Τι θα ακούγαμε περί αστυνομοκρατίας και περί «χούντας» δεν περιγράφεται.
Το θέμα της πλατείας – γήπεδο, είναι όντως ένα πρόβλημα. Τις προάλλες σε κατάστημα επί της πλατείας το… άστοχο σουτ ενός πιτσιρικά είχε αποτέλεσμα να ρίξει το σταντ με κάποια προϊόντα και προκληθούν μικρές έστω ζημιές για την επιχείρηση. Αλλά το πρόβλημα είναι περισσότερο κοινωνικό και δεν μπορεί να κάνει κάτι ούτε η Αστυνομία, ούτε η Δημοτική Αστυνομία, ούτε ο Δήμος. Όταν υπάρχουν παιδιά κυριολεκτικά ανεξέλεγκτα και μεγαλωμένα με τη λογική ότι όλος ο κόσμος τους ανήκει… αυτό δεν διορθώνεται εύκολα. Και σίγουρα δεν διορθώνεται από την Αστυνομία.
Πάντως το πρόβλημα δεν θα έχει εξελιχθεί έτσι αν το κέντρο του Αγρινίου δεν ήταν τόσο κέντρο… Αν δηλαδή το μεγαλύτερο μέρος της κίνησης της πόλης, σε κάθε επίπεδο, από την εμπορική κίνηση, μέχρι τα καφέ, τα μπαρ και τα εστιατόρια, δεν επικεντρώνονταν σε μια περίμετρο 300 μέτρων, με επίκεντρο την κεντρική πλατεία.







