Κανείς δεν θα είχε αντίρρηση οι υπουργοί, η κυβέρνηση και το δημόσιο γενικά να χρησιμοποιούν συμβούλους για την υποβοήθηση του έργου τους, τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της πολιτικής τους. Κανείς, μέχρι να μάθει τι κοστίζει!
Από έκθεση που δημοσίευσαν το Vouliwatch και το Solomon, με την υποστήριξη του ιδρύματος Χάϊνριχ Μπελ, και που έφερε και στη Βουλή ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μάθαμε πράγματα που ξεπερνούν την φαντασία μας.
Ο όρος «συμβουλοκρατία», μετάφραση του όρου consultocracy, έχει μελετηθεί αρκετά στο εξωτερικό. Στις δημοκρατίες μας όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της πολιτικής μεταφέρεται, με το αζημίωτο φυσικά, σε ιδιώτες. Οι κυβερνήσεις αναθέτουν σε ιδιώτες τόσο τον σχεδιασμό, όσο και την υλοποίηση της πολιτικής τους.
Στην πράξη ιδιώτες αναλαμβάνουν πλέον και την νομοπαρασκευαστική εργασία και, με την υποβάθμιση του ρόλου ειδικά της δικής μας Βουλής, αυτό σημαίνει ότι ουσιαστικά νομοθετούν.
Ο υπουργός αναθέτει σε «σύμβουλο» την κατάστρωση των διατάξεων προκειμένου να υλοποιηθεί μια πολιτική, που συχνά πάλι σύμβουλος την σχεδίασε. Και μετά πάει το νομοσχέδιο στη Βουλή όπου σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του το υπερψηφίζει ενθουσιωδώς. Ορισμένοι το ρίχνουν και μια ματιά, αλλά αυτοί είναι είδος υπό εξαφάνιση πια.
Αντιλαμβάνεστε ότι είναι σοβαρό θέμα Δημοκρατίας. Μειώνεται η δημοκρατική νομιμοποίηση, η λογοδοσία και η διαφάνεια. Αλλά είναι και σοβαρό θέμα κόστους και οφέλους. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν είναι τρομακτικά. Αυτή είναι η σωστή λέξη.
Επί ΣΥΡΙΖΑ το κόστος είχε υπερβεί τα 10 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Δεν τα λες λίγα χρήματα, αλλά, όπως μου είπε κι ο φίλος μου, οι άνθρωποι δεν είχαν κυβερνήσει ποτέ, κάποιον έπρεπε να πληρώσουμε να τους συμβουλεύει. Αλλά αυτό που συνέβη μετά, είναι ανεξήγητο.
Κανείς δεν περίμενε ότι το καταπληκτικό «επιτελικό» κράτος μας, με τόσα «άριστα» στελέχη, θα χρειαζόταν τόσες πολλές συμβουλές. Τα 10 έγιναν 20, την επόμενη χρονιά 100, μετά 200 και το 2024 και 2025 «σταθεροποιήθηκαν» στα 600. Εξακόσια εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, ήτοι 1,63 εκατ. την ημέρα!
Είπαμε ότι είναι εύλογο να χρειάζονται συμβουλές οι πολιτικοί και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αρκετές από τις εταιρείες συμβούλων κάνουν καλά τη δουλειά τους. Αλλά όταν γίνεται τέτοιο πάρτι εκατομμυρίων, μπορεί κάποιος να στοιχηματίσει ότι υπάρχουν και πολλοί που δεν την κάνουν καλά.
Κι εκτός αυτού, μπορεί επίσης να στοιχηματίσει ότι η καλή δουλειά θα μπορούσε να γίνει και με λιγότερα. Ο λόγος; Να σας πω δυο μόνο πράγματα. Τα δύο τρίτα των συμβάσεων είναι με απευθείας ανάθεση. Και σχεδόν το 60% από αυτές πήγε σε δέκα μεγάλες εταιρείες, με το υπόλοιπο να το μοιράζονται πάνω από χίλιες διακόσιες «μικρές».Χρειάζεται κάτι άλλο για να αντιληφθούμε ότι η «αγορά» στον τομέα αυτό είναι στρεβλή, ότι η ανταγωνιστικότητα μειωμένη και η διαφάνεια περιορισμένη;
Όταν πρόσφατα μάθαμε τα ποσά που ξοδεύονται για την «κατάρτιση» είπαμε ότι πρέπει κάθε Έλληνας να έχει ένα διδακτορικό τουλάχιστον. Με 600 εκατ. τον χρόνο για συμβουλές στην κυβέρνηση πρέπει να έχουμε και τους πιο σοφούς υπουργούς του πλανήτη!
Και αν κάποιος φορολογούμενος αισθάνεται ότι τους έχουμε, μπορεί να είναι ευχαριστημένος για τον τρόπο με τον οποίο ξοδεύονται τα χρήματά του. Εγώ που λέω ότι δεν τους έχουμε, σκέφτομαι μήπως πρέπει να σταματήσουμε να τους πληρώνουμε, να κάνουμε από κει οικονομία τουλάχιστον.
Γιατί με δέκα «μεγάλους παίκτες» του ιδιωτικού τομέα να σχεδιάζουν πολιτική, να συντάσσουν τους νόμους για την εφαρμογή της και να την υλοποιούν, γεννάται ερώτημα για το τί κάνουν ακριβώς οι υπουργοί και οι στρατιές των συμβούλων που διατηρούν στον δημόσιο τομέα.
πηγή: tovima.gr
Διαβάστε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από το Αγρίνιο και την Αιτωλοακαρνανία, ακολουθώντας το agrinioculture.gr στο GoogleNews
